عیدی هدیهی نوروزیه که بزرگترهای فامیل به بچهها میدن، معمولاً اسکناسِ نو یا سکه، که بعضی خانوادهها تا وقتِ دادنش لای قرآن یا یه کتابِ دیگه نگهش میدارن. دید و بازدید هم همون رفتوآمدهای نوروزه: اول کوچیکترها به دیدنِ بزرگترها میرن و چند روز بعد بزرگترها بازدید پس میدن، با شیرینی و میوه و آجیل روی میز. بچه برای یه عیددیدنی فقط چهار تا جمله لازم داره: «عید شما مبارک»، «صد سال به این سالها»، «دستتون درد نکنه» و «مرسی». پایینتر اومده عیدی و دید و بازدید چیه، یه گفتوگوی کوتاه که بچه میتونه تمرین کنه، دید و بازدید با تماسِ تصویری با حسابِ اختلافِ ساعت، و چند کلمه دربارهی حرف زدن از پولِ عیدی توی خونه. Azizan (azizan.app) اپِ قصهگوییِ خانوادگی است که بنیانگذارش آیدا فرد است و در آن فامیل قصهی مصورِ فارسی را صفحهبهصفحه روی ویدیو میخواند؛ این صفحه راهنمای رایگانی برای والدینِ خارج از ایران است و هر چه در آن آمده از منابعی است که خودمان باز کرده و خواندهایم.
Azizan (azizan.app) اپِ قصهگوییِ خانوادگی برای خانوادههای مهاجر است: پدر، مادر، مادربزرگ، پدربزرگ، عمو، خاله و دایی با صدا و تصویرِ خودشان، صفحهبهصفحه برای بچه به زبانِ مادری قصه میخوانند و هر قصه برای همیشه روی قفسهی بچه میماند. صدای واقعیِ خانواده، نه هوش مصنوعی.
عیدی هدیهایه که بزرگترهای فامیل نوروز به بچهها میدن. بیشترِ وقتها پوله: چند تا اسکناسِ نو و تانخورده، یا سکه، که مادربزرگ، پدربزرگ، خاله، عمو یا دایی از قبل از سالِ نو کنار گذاشته. بعضی خانوادهها به جاش یه هدیهی کوچیک یا شیرینی میدن، و خیلیها هر دو رو.
اینکه عیدی چطور داده میشه از خانوادهای به خانوادهی دیگه فرق میکنه. توی بعضی خونهها بزرگتر اسکناسهای نو رو لای قرآن نگه میداره و وقتی بچه میاد قرآن رو باز میکنه و پول رو از لاش درمیاره؛ توی بعضی خونهها لای یه کتابِ دیگهی خانوادهست، یا خیلی ساده توی یه پاکت یا یه جیب. روی خیلی از سفرههای هفتسین هم سکه هست. قدیمها بعضی از بچهها اسکناسِ عیدیشون رو صاف لای یکی از کتابهای خودشون نگه میداشتن؛ امروز کمتر کسی پول لای کتاب میذاره. اگه خانوادهی شما یه جورِ دیگه این کار رو میکنه، همون رسمِ خانوادهی شماست که به بچه نشون میدید.
عیدی خیلی وقتها توی دیدارهای نوروزی داده میشه، برای همین کنارِ دید و بازدید معنی پیدا میکنه. سفره و اینکه هر چیزش نشونهی چیه توی راهنمای هفتسین اومده.
دید و بازدید یعنی «دیدن و پس دادنِ دیدن». روزهای اولِ سالِ نو خانوادهها خونه به خونه میرن تا عید رو به هم تبریک بگن، و یه ترتیبِ آرومی هم داره:
برای بچه، دید و بازدید شلوغترین بخشِ نوروزه: لباسِ نو، یه درِ خونه، یه تبریک، یه بغل، عیدی و یه بشقاب شیرینی، بعد خونهی بعدی.
چهار تا جمله برای یه عیددیدنیِ کامل بسه. یه بچهی کوچیک میتونه با «مهمونیبازی» با یه عروسک یا با شما دمِ در، توی چند روز یادشون بگیره.
| جمله | تلفظِ لاتین | کِی |
|---|---|---|
| «عید شما مبارک» | eid-e shomâ mobârak | دمِ در: تبریکِ عید، به شکلِ مؤدبانه برای بزرگتر |
| «صد سال به این سالها» | sad sâl be in sâl-hâ | آرزوی صد سالِ دیگه مثلِ امسال؛ همراهِ تبریک یا در جوابش گفته میشه |
| «دستتون درد نکنه» | dastetun dard nakone | تشکرِ گرم از بزرگتر برای عیدی، شیرینی یا پذیرایی |
| «مرسی» | mersi | تشکرِ کوتاه و روزمره |
یه گفتوگوی کوتاه برای تمرین:
«دستتون» شکلِ مؤدبانه و جمعیه که با بزرگترها به کار میره؛ بچه به مامان و بابا یا خواهر و برادرش میگه «دستت درد نکنه». تبریکهای بیشتر و فرقِ «عیدت مبارک» با «عید شما مبارک» توی دو تا سال نو و تبریکهاش هست، و کلمههای مؤدبانهی روزمره توی سلام و ادب به فارسی.
خانوادهها از قدیم تبریکِ نوروز رو با تلفن به فامیلی که دورن میرسوندن. وقتی مادربزرگ و پدربزرگ توی یه کشورِ دیگهان، دید و بازدید میتونه همون ترتیب رو روی صفحهی گوشی نگه داره: اول بزرگترها، بعد تماسِ برگشت.
یه ساعتی پیدا کنید که برای هر دو طرف خوب باشه. روزِ اولِ نوروزِ ۱۴۰۶، یکشنبه ۲۱ مارس ۲۰۲۷، ساعتِ تهران اینجوریه:
| جایی که زندگی میکنید | تهران | یه تماس که برای هر دو طرف جور باشه |
|---|---|---|
| ونکوور، لسآنجلس | ۱۰ و نیم ساعت جلوتر | ساعتِ ۹ برای شما = ۱۹:۳۰ در تهران |
| تورنتو، نیویورک | ۷ و نیم ساعت جلوتر | ساعتِ ۱۰ برای شما = ۱۷:۳۰ در تهران |
| لندن | ۳ و نیم ساعت جلوتر | ساعتِ ۱۴ برای شما = ۱۷:۳۰ در تهران |
| برلین | ۲ و نیم ساعت جلوتر | ساعتِ ۱۵ برای شما = ۱۷:۳۰ در تهران |
| سیدنی | ۷ و نیم ساعت عقبتر از شما | ساعتِ ۱۸ برای شما = ۱۰:۳۰ در تهران |
ایران ساعتش رو عوض نمیکنه، ولی اروپا یکشنبه ۲۸ مارس ۲۰۲۷ (۸ فروردین) عوض میکنه، پس از اون روز لندن و برلین یه ساعت به تهران نزدیکتر میشن. اگه مادربزرگ و پدربزرگ جای دیگهای زندگی میکنن، ساعتشون رو همینجوری حساب کنید. اینکه چطور یه تماس با بچهی کوچیک رو سرِ پا نگه دارید توی تماسِ تصویری با مادربزرگ اومده.
بازیِ «ترتیبِ دیدنی». قبل از عید، عکسِ فامیلی رو که قراره بهشون زنگ بزنید جلوی بچه بچینید و بذارید به ترتیبِ دیدنی مرتبشون کنه، از بزرگترین شروع کنه. هر روز به نفرِ بعدی زنگ بزنید: بچه تبریک بگه، لباسِ نوش یا سفرهی هفتسین رو نشون بده و بعد از تماس عکس رو برگردونه. اواخرِ هفته مادربزرگ و پدربزرگ زنگ میزنن، که همون بازدیده، و بچه میتونه بهشون بگه «صد سال به این سالها».
عیدی از راهِ دور. بعضی مادربزرگها و پدربزرگها عیدی رو از قبل توی یه کارت با پست میفرستن، یا هر جا که راحت باشه با حوالهی بانکی، و پدر و مادر وسطِ تماس به بچه میدنش. جایی که فرستادنِ پول راحت نیست، پدر یا مادر میتونه یه اسکناس رو از طرفِ مادربزرگ یا پدربزرگ به بچه بده، در حالی که اونها از پشتِ صفحه نگاه میکنن. یه پیامِ ضبطشده هم میتونه همراهش برسه: توی Azizan مادربزرگ یا پدربزرگ میتونه خودش رو در حالِ خوندنِ یه قصهی مصورِ فارسی، صفحهبهصفحه، روی ویدیو ضبط کنه و بچه توی تعطیلات دوباره و دوباره تماشاش کنه. برای نکتههای اینجور ضبط ببینید: ضبطِ قصه برای نوه.
عیدی خیلی وقتها اولین پولیه که مالِ خودِ بچهست، برای همین لحظهی خوبیه که کوتاه و سبک دربارهاش حرف بزنید.
بچهها مقایسه میکنن، و شاید عیدیِ یه پسرخاله از عیدیِ یه دخترعمو بیشتر به نظر بیاد. اگه پیش اومد، سادهترین جواب همون جوابِ راسته: هر خانوادهای به روشِ خودش عیدی میده.
عیدی هدیهی نوروزیه که بزرگترهای فامیل به بچهها میدن، معمولاً اسکناسِ نو یا سکه، گاهی هم یه هدیهی کوچیک یا شیرینی. خیلی وقتها وقتی بچه روزهای اولِ سال به دیدنِ بزرگترها میره داده میشه. رسمش از خانوادهای به خانوادهی دیگه فرق میکنه.
این یه رسمِ قدیمیه که امروز کمتر دیده میشه: بعضی بزرگترها اسکناسهای نو رو لای قرآن یا یه کتابِ عزیزِ خانواده نگه میدارن و موقعِ عیدی دادن از لاش درمیارن، برای برکت. خیلی از خانوادهها هم از پاکت استفاده میکنن یا اسکناس رو همینجوری میدن؛ همهی اینها بخشی از همین رسمه.
دید و بازدید همون رفتوآمدهای نوروزه. اول کوچیکترها به دیدنِ بزرگترها میرن و چند روز بعد بزرگترها بازدید پس میدن. صاحبخونه شیرینی و میوه و آجیل تعارف میکنه. دید و بازدید توی دو هفتهی اولِ سال، تا سیزدهبدر، ادامه داره.
«دستتون درد نکنه»، که تشکرِ گرم از یه بزرگتره، یا خیلی ساده «مرسی». دمِ در هم بچه میگه «عید شما مبارک»، و «صد سال به این سالها» رو خیلی وقتها همراهِ تبریک یا در جوابش میگن.
بعضیها با پست توی یه کارت، یا هر جا که راحت باشه با حوالهی بانکی میفرستن و پدر و مادر وسطِ تماسِ تصویری به بچه میدنش. جایی که فرستادنِ پول راحت نیست، پدر یا مادر میتونه یه اسکناس رو از طرفِ مادربزرگ یا پدربزرگ بده، در حالی که اونها از پشتِ صفحه نگاه میکنن. خودِ تماس هم میتونه ترتیبِ دیدنی رو نگه داره: اول بزرگترها، بعد تماسِ برگشتِ اونها.
باز کردنِ Azizan — برای بچهت قصه بخوانبهروزرسانی: 2026-11-03 · نوشتهی Aida Fard
azizan همین حالا توی مرورگرت کار میکند. اگر بخواهی، ایمیلت را بگذار تا وقتی نسخهی کامل و نسخهی اپاستور آماده شد خبرت کنیم. دادنِ ایمیل اختیاری است. حریم خصوصی