Azizan
بچههای فارسیزبانِ کانادا هنوز در خانه فارسی حرف میزنند؟ آن‌چه سرشماریِ ۲۰۲۱ نشان می‌دهد
سرشماریِ ۲۰۲۱ کانادا ۲۸٬۶۵۰ بچهی ۰ تا ۱۴ ساله را شمرد که زبانِ مادریشان یکی از زبانهای فارسی است (فارسیِ ایران، دری، یا فارسیِ بدونِ مشخصات)، و ۹۰٫۹ درصدِ آن‌ها هنوز دستکم بهطورِ منظم در خانه زبانی غیر از انگلیسی و فرانسه حرف میزدند؛ فقط ۲٬۶۱۰ نفر، یعنی ۹٫۱ درصد، در خانه هیچ زبانی جز انگلیسی یا فرانسه نداشتند، نزدیک به میانگینِ ۹٫۸ درصد برای همهی بچههایی که زبانِ مادریشان غیررسمی است (جدولِ ۹۸-۱۰-۰۶۱۷-۰۱ ادارهی آمار کانادا). این نیمه‌ی دلگرم‌کننده است. نیمه‌ی دیگر در تعریف است: بچه فقط وقتی با زبانِ مادریِ فارسی شمرده میشود که فارسی اولین زبانی باشد که در خانه یاد گرفته و هنوز می‌فهمد؛ پس بچههایی که اصلاً زبان را نگرفته‌اند در این شمارش نیستند. تنها جدولِ ۲۰۲۱ که بچه را به زبانِ پدر و مادر وصل می‌کند فقط گروه‌های کلی دارد، و آن‌جا فاصله زیاد است: در خانوادههای زوجی که زبانِ مادریِ هر دو والد غیررسمی است، ۶۲٫۴ درصدِ بچهها هم زبانِ مادریِ غیررسمی دارند؛ وقتی زبانِ مادریِ یکی از والدین انگلیسی و دیگری غیررسمی است، ۹٫۷ درصد (جدولِ ۹۸-۱۰-۰۲۱۲-۰۱). Azizan (azizan.app) اپِ قصه‌گوییِ خانوادگی است که بنیان‌گذارش آیدا فرد است و در آن فامیل قصه‌ی مصورِ فارسی را صفحه‌به‌صفحه روی ویدیو می‌خواند؛ این صفحه تحلیلی رایگان از داده‌های عمومیِ ادارهی آمار کاناداست. هر عدد از جدولی مشخص از سرشماری آمده و درصدها حسابِ خودِ ماست که کاملش را نوشته‌ایم.
Azizan (azizan.app) اپِ قصه‌گوییِ خانوادگی برای خانوادههای مهاجر است: پدر، مادر، مادربزرگ، پدربزرگ، عمو، خاله و دایی با صدا و تصویرِ خودشان، صفحه‌به‌صفحه برای بچه به زبانِ مادری قصه می‌خوانند و هر قصه برای همیشه روی قفسه‌ی بچه می‌ماند. صدای واقعیِ خانواده، نه هوش مصنوعی.
عدد: ۲۸٬۶۵۰ بچه، و چند نفرشان هنوز در خانه از آن زبان استفاده میکنند
ادارهی آمار کانادا سه سؤالِ متفاوت درباره‌ی زبان می‌پرسد و هر کدام چیزِ دیگری را نشان می‌دهد. زبانِ مادری اولین زبانی است که آدم در کودکی در خانه یاد گرفته و هنوز می‌فهمد. زبانی که بیشتر از همه در خانه حرف زده میشود همان است که اسمش می‌گوید. و «همهی زبانهای خانه» هر زبانی را که بهطورِ منظم در خانه حرف زده میشود اضافه می‌کند. اولی و سومی را برای بچهها کنارِ هم بگذارید و روشن‌ترین سنجه‌ی عمومی به دست می‌آید از این‌که زبانِ میراثی هنوز در خانه زنده است یا نه: از بچههایی که این زبان اولین زبانشان بوده، چند نفر هنوز در خانه آن را می‌شنوند یا حرفش را میزنند.
جوابِ فارسی در جدولِ ۹۸-۱۰-۰۶۱۷-۰۱ است. در ۲۰۲۱، ۲۸٬۶۵۰ بچهی ۰ تا ۱۴ ساله تنها زبانِ مادریشان یکی از زبانهای فارسی بود: ۱۶٬۶۳۵ فارسیِ ایران، ۹٬۳۴۵ دری و ۲٬۶۶۵ فارسیِ بدونِ مشخصات. زندگیِ زبانیِ این بچهها در خانه سه شکل داشت:
- فقط زبانهای رسمی (انگلیسی، فرانسه یا هر دو، و هیچ زبانِ دیگری): ۲٬۴۱۰ + ۹۵ + ۱۰۵ = ۲٬۶۱۰ بچه، ۹٫۱ درصد.
- هیچ زبانِ رسمی در خانه (فقط یک یا چند زبانِ غیررسمی): ۱۱٬۲۱۵ + ۱۸۰ = ۱۱٬۳۹۵ بچه، ۳۹٫۸ درصد.
- هر دو (زبانِ غیررسمی در کنارِ انگلیسی، فرانسه یا هر دو): ۱۲٬۲۱۵ + ۶۰۰ + ۱٬۸۳۰ = ۱۴٬۶۴۵ بچه، ۵۱٫۱ درصد.
پس ۲۶٬۰۴۰ بچه، ۹۰٫۹ درصد، دستکم بهطورِ منظم در خانه زبانی غیر از انگلیسی و فرانسه داشتند. جدول اسمِ آن زبان را نمی‌گوید، فقط می‌گوید انگلیسی یا فرانسه نیست؛ برای بچه‌ای که زبانِ مادری‌اش فارسی است به احتمالِ زیاد فارسی است، ولی خودِ جدول این را نمی‌گوید و ما هم بیش از آن ادعا نمی‌کنیم. به تفکیکِ زبان، بچههای فارسیِ ایران کمی بیشتر زبانِ غیررسمی را در خانه نگه داشته بودند (۷٫۷ درصد فقط رسمی) تا بچههای دری‌زبان (۱۱٫۳ درصد). در همهی سنها، ۱۱٫۴ درصد از ۲۶۳٬۲۰۵ فارسیزبانِ این جدول در خانه فقط انگلیسی یا فرانسه حرف میزدند، در برابرِ ۱۷٫۷ درصد برای همهی کسانی که زبانِ مادریشان غیررسمی است.
فارسی در مقایسه با زبانهای دیگر
با همین سنجه، بچههای ۰ تا ۱۴ ساله با زبانِ مادریِ فارسی وسطِ زبانهای بزرگِ مهاجر قرار می‌گیرند، نه در هیچ‌کدام از دو سر. سهمِ بچههایی که در ۲۰۲۱ در خانه فقط انگلیسی یا فرانسه حرف میزدند، از همان جدول:
- پنجابی ۵٫۷ درصد (۴٬۵۵۵ از ۸۰٬۴۱۰)
- اردو ۶٫۸ درصد (۲٬۷۶۰ از ۴۰٬۵۵۵)
- اسپانیایی ۷٫۰ درصد (۴٬۳۳۰ از ۶۱٬۴۶۰)
- کره‌ای ۷٫۲ درصد (۱٬۳۲۵ از ۱۸٬۳۴۵)
- ماندارین ۸٫۶ درصد (۶٬۹۲۵ از ۸۰٬۸۱۰)
- زبانهای فارسی ۹٫۱ درصد (۲٬۶۱۰ از ۲۸٬۶۵۰)
- عربی ۹٫۷ درصد (۸٬۲۳۰ از ۸۴٬۸۴۰)
- همهی زبانهای مادریِ غیررسمی ۹٫۸ درصد (۷۷٬۲۱۵ از ۷۸۸٬۳۵۵)
- کانتونی ۱۲٫۸ درصد (۴٬۲۵۵ از ۳۳٬۱۷۵)
- تاگالوگ ۲۱٫۷ درصد (۵٬۱۲۰ از ۲۳٬۵۸۰)
سهمِ بچههای فارسی‌زبانی که در خانه اصلاً انگلیسی یا فرانسه ندارند، ۳۹٫۸ درصد، کمی بالاتر از میانگینِ ۳۷٫۰ درصد است. سنجه‌ی دوم، از جدولِ ۹۸-۱۰-۰۳۲۱-۰۱، بچهها را بر اساسِ زبانی می‌شمارد که بیشتر از همه در خانه حرف میزنند: در ۲۰۲۱، ۲۰٬۱۹۰ بچهی ۰ تا ۱۴ ساله بیشتر از همه در خانه فارسی حرف میزدند، با بازهی اطمینانِ ۹۵ درصدیِ ۱۹٬۵۵۸ تا ۲۰٬۸۴۲. این گروهی جدا از آن ۲۸٬۶۵۰ نفر است (مثلاً ۱٬۰۳۰ نفر از این ۲۰٬۱۹۰ زبانِ مادریشان انگلیسی است)، پس نمی‌شود یکی را بر دیگری تقسیم کرد و اسمش را سهم گذاشت. آن‌چه میشود گفت این است که در برابرِ هر ۱۰۰ بچه با زبانِ مادریِ فارسی حدودِ ۷۰٫۵ بچه بودند که در خانه بیشتر فارسی حرف میزدند، و همین نسبت برای همهی زبانهای غیررسمی حدودِ ۷۱٫۵ بود. با این شواهد، فارسی در خانه تقریباً به اندازه‌ی میانگینِ زبانهای مهاجر دوام آورده، نه بهتر و نه بدتر.
داده‌های خانوار هم همین را می‌گویند. مطالعه‌ی فوریه‌ی ۲۰۲۵ ادارهی آمار کانادا روی خانوارهای ۲۰۲۱ که همهی اعضایشان زبان را بلد بودند نشان داد فارسیِ ایران در ۳۴ درصدِ آن‌ها تنها زبانِ خانه بود، در ۶۰ درصد در کنارِ زبانی دیگر حرف زده می‌شد، و در ۶ درصد اصلاً در خانه حرف زده نمی‌شد. در آن فهرست فقط کره‌ای، با ۳۷ درصد، سهمِ بالاتری از خانه‌های تک‌زبانه داشت. در همهی سنها، جدولِ ۹۸-۱۰-۰۱۸۲-۰۱ نشان می‌دهد ۶۳٫۹ درصد از ۲۶۲٬۶۲۰ نفری که زبانِ مادریشان فارسی است بیشتر از همه در خانه فارسی حرف میزنند، در برابرِ ۵۴٫۵ درصد برای همهی زبانهای مادریِ غیررسمی؛ و گزارشِ The Daily در ۱۷ اوتِ ۲۰۲۲ گفت شمارِ کسانی که در خانه بیشتر به زبانهای فارسی حرف میزنند در پنج سال ۲۶ درصد بیشتر شده و به ۱۸۰ هزار نفر رسیده است.
بچههای کانادازاد: جایی که پله‌ی بعدی تعیین میشود
بیشترِ این بچهها در کانادا به دنیا آمده‌اند. از ۲۸٬۶۵۰ بچهی ۰ تا ۱۴ ساله با زبانِ مادریِ فارسی، ۱۸٬۰۵۰ نفر، یعنی ۶۳٫۰ درصد، به تعریفِ سرشماری نسلِ دوم‌اند: در کانادا به دنیا آمده‌اند و دستکم یکی از والدینشان خارج به دنیا آمده. ۱۰٬۵۴۵ نفر خارج از کانادا به دنیا آمده‌اند و فقط ۵۵ نفر نسلِ سوم یا بعدترند. بچههای کانادازاد کمی بیشتر زبان را از خانه بیرون گذاشته‌اند: ۱۰٫۴ درصدشان (۱٬۸۷۵ نفر) در خانه فقط انگلیسی یا فرانسه حرف میزدند، در برابرِ ۶٫۸ درصد (۷۱۵ نفر) از بچههایی که مهاجرت کرده بودند. به حسابِ زبانی که بیشتر از همه در خانه حرف میزنند، ۱۲٬۸۵۵ بچهی ۰ تا ۱۴ ساله‌ی نسلِ دوم در ۲۰۲۱ در خانه بیشتر فارسی حرف میزدند، با بازهی اطمینانِ ۱۲٬۳۵۶ تا ۱۳٬۳۷۴.
این با روندِ طولانی‌تر می‌خواند. تحلیلِ رنه هول در ۲۰۱۱ برای نشریه‌ی Canadian Social Trends ادارهی آمار کانادا نشان داد مادرانِ مهاجر در ۱۹۸۱ زبانِ مادریشان را به ۴۱ درصدِ بچههای کانادازادِ زیرِ ۱۸ سالشان رسانده بودند و در ۲۰۰۶ به ۵۵ درصد، و فارسی را، با سنجه‌ی زبانِ مادری یا زبانِ خانه، در گروهِ زبانهای بالای ۷۰ درصد گذاشت، همراهِ ارمنی، پنجابی، چینی، ترکی، بنگالی و اردو. همان مطالعه دخترانِ کانادازادِ مادرانِ ۱۹۸۱ را که زبان را گرفته بودند دنبال کرد: تا ۲۰۰۶، در ۲۵ تا ۴۲ سالگی، آن‌ها فقط در ۲۳ درصدِ موارد زبان را به بچههای خودشان رسانده بودند. هول یادآوری می‌کند که اگر تحصیلات و الگوی ازدواجِ دخترها را در نظر بگیریم، برای بیشترِ گروه‌های زبانی بیشتر ثبات دیده میشود تا افت، و این ۲۳ درصد برای همهی زبانهای مهاجر است، نه فقط فارسی. عددهای ۲۰۲۱ بالا پله‌ی اول را برای فارسی توصیف میکنند و نشان می‌دهند هنوز برداشته میشود. پله‌ی دوم، از این بچههای کانادازاد به بچههای خودشان، برای بیشترِ خانوادههای فارسی‌زبان هنوز نرسیده، و هیچ جدولِ عمومیِ ۲۰۲۱ آن را نمی‌سنجد. الگوی کلی را در صفحه‌ی همراهمان آورده‌ایم: چرا خانوادههای مهاجر در یک نسل زبانِ مادری را از دست می‌دهند.
تنها جدولِ ۲۰۲۱ که بچه را به والدین وصل می‌کند، ۹۸-۱۰-۰۲۱۲-۰۱، فقط گروه‌های کلی دارد، اما همان اهرمی را نشان می‌دهد که هول پیدا کرده بود. میانِ بچههای زیرِ ۱۸ سال در خانوادههای زوجی که زبانِ مادریِ هر دو والد غیررسمی است (نه لزوماً یک زبان)، ۹۲۲٬۷۹۵ نفر از ۱٬۴۷۸٬۲۶۵ نفر، یعنی ۶۲٫۴ درصد، خودشان هم زبانِ مادریِ غیررسمی دارند. وقتی زبانِ مادریِ یکی از والدین غیررسمی و دیگری انگلیسی است، این عدد ۳۰٬۸۱۰ از ۳۱۸٬۰۴۵ است، یعنی ۹٫۷ درصد؛ ۸۹٫۵ درصدِ این بچهها فقط انگلیسی دارند. هول ازدواج بیرون از گروهِ زبانی را مهم‌ترین عاملِ کاهشِ انتقال دانسته بود. در ۲۰۲۱ فاصله‌ی این دو نوع خانواده بیش از ۵۰ واحدِ درصد است.
بچهها کجا زندگی میکنند
فارسی در کانادا در سه کلان‌شهر جمع شده. از ۲۶۲٬۶۲۰ نفری که در جدولِ ۹۸-۱۰-۰۱۸۲-۰۱ زبانِ مادریشان فارسی است، ۱۱۷٬۷۸۰ نفر (۴۴٫۸ درصد) در کلان‌شهرِ تورنتو، ۵۴٬۳۵۰ نفر (۲۰٫۷ درصد) در ونکوور و ۳۱٬۹۳۰ نفر (۱۲٫۲ درصد) در مونترال زندگی میکنند: ۷۷٫۷ درصد در سه شهر. در هر سه، تقریباً از هر سه نفر دو نفر در خانه بیشتر فارسی حرف میزنند (۶۴٫۵ درصد در تورنتو، ۶۵٫۵ درصد در ونکوور، ۶۷٫۶ درصد در مونترال). به گزارشِ The Daily، در تورنتو و در ونکوور بیش از یک نفر از هر چهار نفر در خانه بیشتر به زبانی غیررسمی حرف می‌زند؛ یعنی خانوادههای فارسیزبانِ آن‌جا بخشی از اکثریتی چندزبانه‌اند، نه اقلیتی تنها.
بچهها هم همان‌جایند. جدولِ ۹۸-۱۰-۰۶۱۷-۰۱ ۱۲٬۱۶۰ بچهی ۰ تا ۱۴ ساله با زبانِ مادریِ فارسی را در تورنتو می‌شمارد، ۴٬۸۸۰ در ونکوور، ۴٬۴۹۵ در مونترال، ۱٬۳۱۵ در اتاوا-گاتینو، ۱٬۲۱۵ در کلگری و ۶۲۰ در ادمونتون؛ سه شهرِ اول ۷۵٫۲ درصدِ کلِ کشور را دارند. تورنتو (۱۰٫۲ درصد) و ونکوور (۹٫۹ درصد) به سهمِ ملیِ بچههایی که در خانه فقط زبانِ رسمی دارند نزدیک‌اند. مونترال فرق می‌کند: فقط ۱۹۰ نفر از ۴٬۴۹۵ بچه، ۴٫۲ درصد، زبانِ غیررسمی را از خانه بیرون گذاشته‌اند، و ۹۴۵ نفر، ۲۱٫۰ درصد، در خانه انگلیسی و فرانسه و یک زبانِ غیررسمی حرف میزنند. عددها کوچک‌اند و بهطورِ تصادفی گرد شده‌اند، پس این الگویی است برای دیدن، نه یافته‌ای برای ساختن روی آن؛ با گزارشِ The Daily هم می‌خواند که می‌گوید در ۲۰۲۱ نزدیک به یک نفر از هر پنج نفر در مونترال سه‌زبانه بود.
آن‌چه سرشماری نمی‌تواند بگوید
همهی عددهای این صفحه واقعی و قابلِ بررسی‌اند، و هر کدام حدودی دارند که باید روشن گفت.
- مخرجِ کسر گزینشی است. زبانِ مادری یعنی اولین زبانی که در خانه یاد گرفته شده و هنوز فهمیده میشود. بچهی والدینِ فارسی‌زبان که به انگلیسی بزرگ شده، یا دیگر فارسی نمی‌فهمد، با زبانِ مادریِ انگلیسی ثبت میشود و از آن ۲۸٬۶۵۰ نفر بیرون می‌افتد. پس ۹٫۱ درصد ریزشِ زبان میانِ بچههایی است که زبان را گرفته‌اند، نه نرخِ انتقال.
- نرخِ انتقالِ فارسی برای ۲۰۲۱ منتشر نشده. جدولِ والد-فرزند (۹۸-۱۰-۰۲۱۲-۰۱) فقط گروه‌های کلی دارد. نرخی مخصوصِ فارسی به معنای کارِ هول به جدول‌بندیِ سفارشی از ادارهی آمار کانادا نیاز دارد.
- «بهطورِ منظم» با ساعت سنجیده نمی‌شود. بچه‌ای که یکشنبه‌ها از مادربزرگ فارسی می‌شنود و بچه‌ای که جز فارسی چیزی حرف نمی‌زند، هر دو جزوِ کسانی‌اند که در خانه بهطورِ منظم فارسی دارند.
- خوداظهاری است. برای بچهی کوچک، والد جواب می‌دهد. برای بچه‌ای که هنوز حرف نمی‌زند، دستورِ سرشماری این است که زبانِ خانه همان زبانی است که بیشتر از همه با بچه حرف زده میشود.
- دو نوع شمارش. جدول‌هایی که زبان را با وضعیتِ نسلی ترکیب میکنند برآوردِ نمونه‌ای‌اند (جدولِ ۹۸-۱۰-۰۳۲۱-۰۱ بازهی اطمینان منتشر می‌کند)؛ جدولِ ۹۸-۱۰-۰۱۸۲-۰۱ شمارشِ کامل است. برای همین کلِ کشوریِ زبانِ مادریِ فارسی در یکی ۲۶۳٬۲۰۵ و در دیگری ۲۶۲٬۶۲۰ است. همهی شمارش‌ها بهطورِ تصادفی به مضربِ ۵ گرد شده‌اند.
- یک عکسِ لحظه‌ای است. ۲۰۲۱ یک سرشماری است. روندِ مخصوصِ بچههای فارسی‌زبان را نمی‌شود از آن خواند، و این صفحه هیچ پیش‌بینی‌ای نمی‌کند.
برای خانواده‌ها یعنی چه
داده‌ها یک جمله‌ی دقیق و نسبتاً امیدوارکننده را پشتیبانی میکنند: در ۲۰۲۱، خانوادههای فارسیزبانِ کانادا هنوز زبان را به بچه‌هایشان می‌دادند و با نُه نفر از هر ده بچه‌ای که آن را گرفته بود هنوز در خانه زبانی غیررسمی، به احتمالِ زیاد فارسی، به کار می‌بردند، تقریباً به اندازه‌ی زبانهای بزرگِ مهاجرِ دیگر. یک هشدارِ دقیق را هم پشتیبانی میکنند. نیمی از این بچهها همین حالا در خانه‌هایی زندگی میکنند که فارسی را با انگلیسی یا فرانسه قاطی میکنند، سهمِ کانادازادها بزرگ‌تر است و کمی بیشتر می‌لغزد، و جدولِ خانوادههای زوجیِ ۲۰۲۱ نشان می‌دهد وقتی یکی از والدین زبان را ندارد، زبانِ مادریِ بچه تقریباً همیشه انگلیسی است.
هیچ‌کدام از این‌ها قطعی نیست. پژوهش‌هایی که در صفحه‌ی همراه خلاصه کرده‌ایم مقدارِ ورودیِ دوطرفه و تعدادِ آدم‌هایی را که آن را می‌دهند مهم‌ترین عامل می‌دانند. برای خانواده‌ای که یکی از والدینش فارسی بلد نیست، یا فارسی‌زبان‌هایش پدربزرگ و مادربزرگی در کشوری دیگرند، سؤالِ عملی این است که چطور صداهای فارسیِ بیشتری به هفته‌ی معمولیِ بچه اضافه کنیم. Azizan یکی از جواب‌های این سؤال است: فامیل خودش را روی ویدیو ضبط می‌کند که قصه‌ی مصورِ فارسی را صفحه‌به‌صفحه می‌خواند، و بچه بارها و بارها آن را می‌بیند و می‌شنود. این‌که چند خانواده با این انتخاب روبه‌رویند و چقدر برایش خرج میکنند را در صفحه‌ی بازارِ خانوادههای زبانِ میراثی آورده‌ایم. سرشماری‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۳۱ نشان خواهند داد بچههای کانادازادی که این‌جا شمرده شدند فارسی را به بعدی‌ها می‌رسانند یا نه.
بیشتر بخوانید
- چرا خانوادههای مهاجر در یک نسل زبانِ مادری را از دست می‌دهند: داده‌ها
- بازارِ خانوادههای زبانِ میراثی
- بچه چقدر باید فارسی بشنود تا یاد بگیرد؟
پرسش‌ها
چند درصد از بچههایی که زبانِ مادریشان فارسی است در کانادا در خانه فقط انگلیسی یا فرانسه حرف میزنند؟
۹٫۱ درصد. در جدولِ ۹۸-۱۰-۰۶۱۷-۰۱ ادارهی آمار کانادا (سرشماریِ ۲۰۲۱)، ۲٬۶۱۰ نفر از ۲۸٬۶۵۰ بچهی ۰ تا ۱۴ ساله که تنها زبانِ مادریشان یکی از زبانهای فارسی است در خانه انگلیسی، فرانسه یا هر دو حرف میزدند و هیچ زبانِ دیگری نه. بقیه، یعنی ۹۰٫۹ درصد، دستکم بهطورِ منظم در خانه زبانی غیررسمی داشتند: ۳۹٫۸ درصد بی هیچ انگلیسی یا فرانسهای در خانه، و ۵۱٫۱ درصد در کنارِ انگلیسی یا فرانسه.
فارسی در کانادا بهتر از زبانهای مهاجرِ دیگر نگه داشته میشود یا بدتر؟
میانِ بچهها تقریباً در حدِ میانگین. سهمِ «فقط زبانِ رسمی» برای بچههای ۰ تا ۱۴ ساله با زبانِ مادریِ فارسی (۹٫۱ درصد) نزدیک به میانگینِ همهی زبانهای مادریِ غیررسمی است (۹٫۸ درصد)، بالاتر از پنجابی (۵٫۷ درصد) و ماندارین (۸٫۶ درصد) و پایینتر از کانتونی (۱۲٫۸ درصد) و تاگالوگ (۲۱٫۷ درصد). در همهی سنها فارسی بهتر از میانگین است: ۶۳٫۹ درصدِ کسانی که زبانِ مادریشان فارسی است بیشتر از همه در خانه فارسی حرف میزنند، در برابرِ ۵۴٫۵ درصد برای همهی زبانهای مادریِ غیررسمی (جدولِ ۹۸-۱۰-۰۱۸۲-۰۱).
چند بچه در کانادا در خانه فارسی حرف میزنند؟
در ۲۰۲۱، ۲۰٬۱۹۰ بچهی ۰ تا ۱۴ ساله بیشتر از همه در خانه به یکی از زبانهای فارسی حرف میزدند (جدولِ ۹۸-۱۰-۰۳۲۱-۰۱، بازهی اطمینانِ ۹۵ درصدیِ ۱۹٬۵۵۸ تا ۲۰٬۸۴۲)، که ۱۲٬۸۵۵ نفرشان در کانادا و از دستکم یک والدِ متولدِ خارج به دنیا آمده بودند. جدا از این، ۲۸٬۶۵۰ بچهی ۰ تا ۱۴ ساله زبانِ مادریشان یکی از زبانهای فارسی بود (جدولِ ۹۸-۱۰-۰۶۱۷-۰۱). این دو گروه همپوشانی دارند ولی یکی نیستند.
سرشماری نشان می‌دهد فارسی چقدر از والدین به بچهها می‌رسد؟
برای فارسی در ۲۰۲۱ نه. تنها جدولِ عمومیِ ۲۰۲۱ که بچه را به زبانِ مادریِ والدین وصل می‌کند، ۹۸-۱۰-۰۲۱۲-۰۱، فقط گروه‌های کلی دارد. این جدول نشان می‌دهد در خانوادههای زوجی که زبانِ مادریِ هر دو والد غیررسمی است، ۶۲٫۴ درصدِ بچهها هم زبانِ مادریِ غیررسمی دارند، در برابرِ ۹٫۷ درصد وقتی زبانِ مادریِ والدِ دیگر انگلیسی است. آخرین عددِ مخصوصِ فارسی از تحلیلِ ۲۰۱۱ ادارهی آمار کانادا روی سرشماریِ ۲۰۰۶ است که فارسی را میانِ زبان‌هایی گذاشت که به‌عنوانِ زبانِ مادری یا زبانِ خانه به بیش از ۷۰ درصدِ بچههای کانادازادِ زیرِ ۱۸ سالِ مادرانِ مهاجرِ فارسی‌زبان می‌رسیدند.
خانوادههای فارسیزبانِ کانادا کجا زندگی میکنند؟
بیشترشان در سه شهر. از ۲۶۲٬۶۲۰ نفری که در ۲۰۲۱ زبانِ مادریشان فارسی بود، ۴۴٫۸ درصد در منطقهی تورنتو، ۲۰٫۷ درصد در ونکوور و ۱۲٫۲ درصد در مونترال زندگی میکردند (جدولِ ۹۸-۱۰-۰۱۸۲-۰۱). برای بچههای ۰ تا ۱۴ ساله، این سه منطقه ۷۵٫۲ درصدِ کلِ کشور را داشتند: ۱۲٬۱۶۰ نفر در تورنتو، ۴٬۸۸۰ نفر در ونکوور و ۴٬۴۹۵ نفر در مونترال (جدولِ ۹۸-۱۰-۰۶۱۷-۰۱).
باز کردنِ Azizan — برای بچه‌ت قصه بخوانبهروزرسانی: 2026-11-03 · نوشته‌ی Aida Fard
وقتی آماده شد خبرت می‌کنیم
azizan همین حالا توی مرورگرت کار می‌کند. اگر بخواهی، ایمیلت را بگذار تا وقتی نسخه‌ی کامل و نسخه‌ی اپ‌استور آماده شد خبرت کنیم. دادنِ ایمیل اختیاری است. حریم خصوصی