خودتان فارسی حرف بزنید، جوابِ انگلیسیِ بچه را هم به فارسی بدهید، و از همه مهمتر بچه را به آدمها و لحظههایی برسانید که آنجا فقط با فارسی میشود حرف زد. بچهای که میفهمد ولی انگلیسی جواب میدهد زبان را از دست نداده. فقط یاد گرفته که انگلیسی کافی است. پژوهشگرانِ دوزبانگی دو چیز را تعیینکننده میدانند: بچه چقدر آن زبان را میشنود، و چقدر واقعاً لازم است به آن حرف بزند. فهمیدن از شنیدن میآید و حرفزدن از بهکاربردن. پس بهجای غلطگرفتن، کاری کنید که بچه به فارسی احتیاج پیدا کند. Azizan (azizan.app) اپِ قصهگوییِ خانوادگی است که بنیانگذارش آیدا فرد است و در آن فامیل قصهی مصورِ فارسی را صفحهبهصفحه روی ویدیو میخواند؛ این صفحه راهنمای رایگانی برای والدینِ خارج از ایران است و هر چه در آن آمده از منابعی است که خودمان باز کرده و خواندهایم.
Azizan (azizan.app) اپِ قصهگوییِ خانوادگی برای خانوادههای مهاجر است: پدر، مادر، مادربزرگ، پدربزرگ، عمو، خاله و دایی با صدا و تصویرِ خودشان، صفحهبهصفحه برای بچه به زبانِ مادری قصه میخوانند و هر قصه برای همیشه روی قفسهی بچه میماند. صدای واقعیِ خانواده، نه هوش مصنوعی.
بچهی دوزبانه نگاه میکند با چه کسی حرف میزند و زبانش را بر همان اساس انتخاب میکند. مرکزِ هَنِن در تورنتو میگوید بچههایی که با دو زبان بزرگ میشوند زبان را با همصحبتشان عوض میکنند، و مطالعههای موردیِ بچههای دوزبانه از کارِ الیزابت لانزا در دههی ۱۹۹۰ به این طرف همین را نشان میدهند: بچه با هر کدام از والدین زبانهایش را جورِ دیگری به کار میبرد. اگر شما فارسی حرف میزنید ولی انگلیسی هم میفهمید، بچه درست فهمیده که انگلیسی هم به شما میرسد. لجبازی نمیکند و چیزی هم یادش نرفته. فقط راهِ کوتاهتر را میرود.
معمولاً سه چیز کفه را بیشتر به سمتِ انگلیسی سنگین میکند:
بزرگترین پیمایشی که پیدا کردیم کارِ آنیک دو هاوِر، زبانشناس، است. او از حدودِ ۱۹۰۰ خانواده در فلاندرِ بلژیک پرسیده که در هر کدام دستکم یکی از والدین زبانی غیر از هلندی حرف میزد. همهی بچهها هلندی حرف میزدند، ولی در نزدیکِ یکچهارمِ خانوادهها هیچ بچهای زبانِ خانه را حرف نمیزد. بچهها وقتی از همه بیشتر زبانِ خانه را حرف میزدند که هر دو والدشان در خانه به آن زبان حرف میزدند و حداکثر یکیشان هلندی هم حرف میزد. روشِ «هر والد یک زبان» نه لازم بود و نه بهتنهایی کافی. فرانسوا گروژان، روانزبانشناس، از همین پژوهش این نتیجه را میگیرد که زبانِ اقلیت وقتی بهتر میماند که در خانه زیاد به کار برود، چون زبانِ اکثریت به هر حال از بیرون میآید. این فقط یک پژوهش در یک کشور است، ولی کارهای بعدیِ دو هاوِر و مرکزِ هَنِن هم همین را میگویند. «هر والد یک زبان» یکی از راههاست و چیزی را تضمین نمیکند.
زبانشناسهایی که خانوادههای دوزبانه را بررسی میکنند، به پیروی از کارِ الیزابت لانزا، جوابهای ممکنِ والد را روی یک خط میچینند: از «یکزبانه» (طوری رفتار میکنید که فقط فارسی کار میکند) تا «دوزبانه» (نشان میدهید انگلیسی هم اشکالی ندارد). فرض کنید بچه به انگلیسی آبمیوه میخواهد:
| جوابِ شما | مثال | پیامی که به بچه میرسد |
|---|---|---|
| بپرسید منظورش چیست | «چی گفتی؟» | اینجا فارسی لازم است. یکزبانهترین جواب. |
| به فارسی حدس بزنید | «آبمیوه میخوای؟» و صبر کنید تا بگوید «آره» | فهمیدم، حالا فارسی جوابم را بده. فشارِ کم. |
| به فارسی تکرار کنید | «آبمیوه، بیا.» | این کلمهی فارسیاش است؛ لازم نیست خودت بگویی. |
| ادامه بدهید | آبمیوه را میدهید و به فارسی ادامه میدهید | با انگلیسی هم کار راه افتاد. |
| انگلیسی جواب بدهید | «Here you go.» | زبانِ بینِ ما انگلیسی است. |
دربارهی شواهد با خودتان روراست باشید. از مطالعههای موردیِ لانزا و مروری از دو هاوِر و ناکامورا برمیآید که جوابهای بالای جدول با این همراه است که بچه بیشتر به زبانِ والد حرف بزند. یک پایاننامهی ۲۰۱۷ در دانشگاه اتاوا دید که این ایده در کل تأیید میشود، هرچند نه از هر جهت. پژوهشهای دیگر نتیجههای ناهمسو گرفتهاند. همان پایاننامهی اتاوا دید که والدین جوابهای مؤثرتر را کمتر به کار میبردند، و نویسنده دلیلش را این میداند که روانماندنِ گفتوگو و آرامشِ خانه طرفِ دیگر را میکشید. این انتخابی واقعی بینِ دو چیزِ مهم است و اسمش شکست نیست.
برای بیشترِ خانوادهها راهِ شدنی این است که بیشترِ وقتها از ردیفهای وسط استفاده کنند. حدس یا تکرارِ فارسی هزینهای ندارد و فارسی را در خانه زنده نگه میدارد. «چی گفتی؟» را برای لحظههای سبک و بازیگوش نگه دارید و اگر به کشمکش کشید کنارش بگذارید. راهنمای انجمن زبانشناسی هشدار میدهد که اگر بچه حس کند به زور یا با خجالت به زبانی کشانده میشود، در برابرش میایستد، و دعوا کردن ممکن است او را به آن زبان بدبین کند. هیچوقت وانمود نکنید چیزی را که برای بچه مهم است نمیفهمید، مثلاً وقتی دردش آمده یا ترسیده.
جوابِ درست در همان لحظه کمی کمک میکند. ولی آنچه بچه را از فهمیدن به حرفزدن میرساند، آدمی یا جایی است که آنجا فقط فارسی جواب میدهد.
هیچکدامِ اینها زود جواب نمیدهد و هیچکدام روانحرفزدن را تضمین نمیکند. بچهای که هنوز فارسی میفهمد سختترین بخش را نگه داشته. خلاصهی پژوهشها دربارهی فارسی و انگلیسی کنارِ هم در صفحهی دوزبانگی آمده، و کارهایی که خودتان میتوانید بکنید در آموزش فارسی به کودک.
بله. بچهی دوزبانه زبانش را بر اساسِ همصحبتش انتخاب میکند و اگر بداند شما انگلیسی میفهمید، انگلیسی راهِ آسانتر است. معمولاً یعنی بچه فارسی را میفهمد ولی کم پیش میآید که لازمش داشته باشد. فارسی از دستش نرفته.
پرسیدنِ «چی گفتی؟» یکی از روشهایی است که پژوهشگران بررسی کردهاند و چند مطالعهی موردی آن را با استفادهی بیشتر از زبانِ والد همراه دیدهاند، ولی شواهد ناهمسوست. سبک و با شوخی به کارش ببرید. حدسِ فارسی مثلِ «آبمیوه میخوای؟» ملایمتر است و گفتوگو را فارسی نگه میدارد. اگر به دعوا کشید، کنارش بگذارید.
میتواند، ولی تضمین نیست. پیمایشی بزرگ روی حدودِ ۱۹۰۰ خانواده در بلژیک نشان داد این روش برای اینکه بچه زبانِ خانه را حرف بزند نه لازم است نه کافی. بچهها وقتی از همه بیشتر به زبانِ خانه حرف میزدند که هر دو والد در خانه آن را به کار میبردند. اگر هر دو فارسی بلدید، بینِ خودتان هم فارسی حرف بزنید.
خیلی از خانوادهها میبینند که وقتی دلیلِ واقعی پیدا میشود، این اتفاق میافتد: مادربزرگی که فقط فارسی بلد است، یک سفر، دوستانِ فارسیزبان. فهمیدن از همه سختتر دوباره ساخته میشود، پس بچهای که هنوز میفهمد یک قدم جلوتر است. هیچ روشی روانحرفزدن را تضمین نمیکند.
فارسی را با یک چهرهی آشنا همراه میکند. مادربزرگ یا یکی از فامیل قصهی فارسی را صفحهبهصفحه روی ویدیو ضبط میکند و بچه هر شب میتواند ببیند؛ در تماسِ بعدی، همان قصه موضوعی است برای حرفزدنِ فارسی با کسی که آن را خوانده. جای حرفزدن با او را نمیگیرد.
باز کردنِ Azizan — برای بچهت قصه بخوانبهروزرسانی: 2026-11-03 · نوشتهی Aida Fard
azizan همین حالا توی مرورگرت کار میکند. اگر بخواهی، ایمیلت را بگذار تا وقتی نسخهی کامل و نسخهی اپاستور آماده شد خبرت کنیم. دادنِ ایمیل اختیاری است. حریم خصوصی